بایگانی      صفحه اول        شعر      نگاه      کتابخانه      پیوندها      شعر، علیه فراموشی      ویژه ی 8 مارس

 

 

 

۱۲ + ۱

 

روبروی من، در این قطار آخر شب

زنی نشسته است، شاید زنم

با نگاهش کبود

چیزی از بورخس را به زبانی شمالی می‌خواند

با بارانی‌اش سفید

من به فارسی خیال می‌بازم

 

از هوس تند کف ِ دستم زیر گرمای شاشش او-

                                                چه می‌تواند دانست؟

درین تحرکی که هر تکانش را دزدیده از حکومت سکوت

            از بوی ماهیان ِ خام کس می‌لرزند دو پَرّه ی  بیچاره ی  بینی‌م

 

سوز فرو شبیه شدن

زیبا شدن در او

شور عروج تا اندرونه ی  خدا به چه تواند مانست؟

 

در ایستگاه پیشین ترکم گفته‌اند

                        زنم، خدا، و بورخس

در کرمخوردگیهای زمین

توازی آهن ادامه دارد

 

 

بازگشت به مصاحبه