بایگانی      صفحه اول       تازه های شعر    کتابخانه      پیوندها      شعر، علیه فراموشی      ویژه ی 8 مارس

 

 

 شعری از سهیلا میرزایی

از کتاب میچکا غیرقانونی می خواند

 

 

 خورشید از آن پشت تالاپی افتاد پایین
                                          دلم پولوم شد به رنگ زرد
 فریاد کشیدی
               کابوس هایم توی هم لولیدند
 من روی زمین
                  که یک سره به دنبالِ خورشید راه می افتد
                                                             راه افتاده ام

 فکرهای پریشانم راه افتاده اند
که در جایی از خواب من قرار ملاقات بگذارند

 

 آدم ها در خواب های من
                 هی بازیگوشی می کنند      جایشان با هم عوض می شود
من سرگیجه گرفته ام
                          همه را با هم عوضی می گیرم
                          و به هر غریبه ای
                                         سلام می دهم!

 در خواب های من همه همدیگر را می شناسند
                                                    من با خود غریبه مانده ام
 

 اما وقتی خورشید سایه اش را تالاپی روی صورتم می پاشد
 از جا می پرم
 دیر شده است باید دوش بگیرم

 

کلن 2004

 

شعری از سهیلا میرزایی

 

A آهی بود که مادرم کشید

من آغاز شدم با یک نقطه

در اول خط

همین که پاهایم را شناختم

به راه افتادم

 

گستاخ شدم

به دهانهای گشاد بیمحلی کردم

بوی نفتالین لایِ کفنِ مادربزرگم را میدادند

به هر نوع قاف از نوع قانون، قاضی، قفل و قرارداد بدنم کهیر میزند

 

پس به رانهایم اجازهی زندگی دادم

از مرز تن به خود رسیدم

 

تا  آخرخط  از هیچ کس جز خودم اطاعت نخواهم کرد

حتی شک کنم که شوک شدهام

 

اِی به وسط خط برسی خاطرت سُر خواهد خورد

اگر خود را از میان خطوط خوب تشخیص ندهی

             

سرت را بالا بگیر کمرت راست

حالا روی سطور ایستادهای   باله برقص

بال بزن بال بزن

 

B بزرگ است باید بزرگ شوم

گوش به کرمهای کامپیوتر هم نمیدهم

حتی اگر گاوها نیز جانشین کرمها شده باشند

 

 

اگر خارج از حوصلهی پاها رفته باشم

و مغزم فرمان آخر را صادر کرده باشد

کنارهمین جوی بی سروصدا پهن زمین خواهم شد

 

حالا بگذار روزنامهها نام تو را ریز یا درشت

در هر ستونی که میخواهند جار بزنند

 

چه فرقی دارد!!!

 

22.02.2006

 

 

شاید خواب تمرینِ سادهی مُردن است

بالشِ شاهدی

که هراسهای شبانهی تو را

          در خوابهای بیخیال قسمت میکند

 

نوکِ پستانهایت سیخ و کبود

                    و رانهای ناآرامات در رأسِ هر ساعت

                    سراسر یک سُرفه را تکرار میکنند

 

کلمات باکره باد کردهاند

                    و من اینجا در خیمهی خروشانِ خلوتِ خود بالا میآورم

اما کوتاه نمیآیم

شنا میکنم به رسمِ برعکس

لُخت میشوم به رسمِ خواب

حالا به انتظار یک اتفاقِ

 لُخت فکر کردهام

و به رنگِ پروانه از خوابهای ولگردِ تو خارج شدهام

 

روی بالشات به انتظار فرصتی عجیب کمین کردهام

                              که رهایی را با مُردن تاخت  بزنم

اما تو به عادتِ مجبور

          خوابهایت را خاکستر کن

 

 

تریر. 23.06.2007