شش پاره

رباب محب

 

I

 

درکِ سنگ

لمسِ چاه

و بادهایِ بی‌ترانه در سرم.

 

برایِ بازنگشتن

به چشمه می‌روم.

به چشمه

چشمه‌یِ خاک.                                                                                                  

 

 

II

 

برساحلِ دریای خشک

دهان نهنگ بسته است

 

سفیدیِ چشم‌هایش را می‌بینم

بر شن وُ صدف

خیره.

 

اندوه اما،

ستاره‌ای ست

ستاره‌یِ آسمانِ نهنگ.

 

 

III

 

 

دهانِ دایره‌

 بی‌جهت

پرخنده

 

 

شکر در کلامِ شما

من از تلخی‌ها عبور می‌کنم

تا خُرده‌نانِ روزهایِ نشستن وُ

بازنشسته‌گی.

 

 

IV

 

 

سرش   گردیِ تکرار

دهانش   سرخیِ رنگ

تنش     نقش از تار

 

من قالیِ ایرانی‌ام

پرنده‌ام نمی‌پرد

زیرِ گام‌هایِ سنگین.

 

 

V

 

از خیلِ واژه فقط خیال.

لبش را که می‌بوسم

به زبانه‌هایم اکتفا می‌کنم

و فراتر از یقه‌ام  نمی‌رود

دستم

 

 

 

VI

 

 

وتو سال‌هاست که شعری نگفته‌ای.

 

شعر

 در ساعتِ افتادنِ برگ

مثلِ مرگ

با یک سبد کبود می‌آید.

 

اکتبر 08