سهیلا میرزائی



 soheilaMirzaei

 

دو شعر از مجموعه‌ی می افتم از دست ام

 

زیر پوست تن ات جا مانده ام

 

پوست انداختهام

آنقدر که با اعصاب لُخت در خیابانهای شهر پرسه بزنم

پوست انداختهام تا پوست کلفت شوم

 

وقتی پرنده شوی         دنیا را از بالا خواهی دید

من اما کِرم شده‌ام به رنگ خاک

تا دنیا را از درونش دیده باشم

 

حتا اگر ساکن کره‌ی دیگر شده باشی

یا من زیر پای عابر پیاده لِه شده باشم

 

درک حضور بیفایده است

اینجا حوزهی درد است

قدری هوای تازه کم دارد

 

تب کردهام

روی داغی تن‌ات راه رفتهام  فکر کردهام  خوابیده‌ام

 

حالا

حالا دیگر به اندوهت نُک نزن

مثل من پوست بیانداز

 

کمی دیگر با تو خواهم خوابید

آن وقت

با یک حرکتِ دست کمی از دیروزت را پاک خواهم کرد

 

کلن، 2006

 

 

 

هی ها هو

هی یا هو

هیاهویت هیولایم  شود

دهان هسته تف کند

بپیچم در پیچ

پای پر از راه  راه پر از پا

بچرخد دورِ خود بپیچد دور

 

هی ها هو

هی یا هی  یا هو

دکمه‌ی پیراهنت را بپیچان

هوا در گلویت چرخ بخورد

تف کن هوا بپیچد

 

باشدان آچمادی بو گونلر

گوردونوز گاچدیز هئی ایللر

هارالی‌سان

گونلریم گئچیر       اوت سوز   سؤز سوز

 

حوالی خالی

می‌چرخی که چه

خانه‌ام خیالی شده

خال شده‌ام تک میان دیوارهای برعکس

رعد می‌زند برق‌ام می‌رود همین حوالی

هی کن هیاهو را

هو کن هیولا را

بچرخ میان خیال‌ها  خام

حتا اگر خالی

حتا اگر زبان بچرخد

و هیچ نچربد

بی‌خیال

 

کلن، 2011

 

 

زیرنویس:

ترجمه‌ی سطور ترکی به زبان فارسی:

 

روزهای از سربازکنی هستند

ای سال‌هایی که پا به فرار گذاشتید

از کدام سرزمینی

روزهایم می‌گذرند     بی‌حرارت  بی‌حرف