بایگانی      صفحه اول       تازه های شعر    کتابخانه      پیوندها      شعر، علیه فراموشی    

 

 

 رباب محب

1

 

بندگی تنها نقطعه کوچکی بر نقشه جغرافیاست

 

بودن ما

جای کسی را تنگ می کند

بیرون گود که می مانیم.

 

2

 

چگالی تن های سنگی

روی ایوان شکسته کاخ ها

 

تاریخ...

...... جای تنگی نیست

 

کوخی  بسازیم.

 

 

3

 

آی سیب گلاب

گلاب به روت

اینجا

مالکان قانون

ریده اند.

 

پیدا نمی کنی ؟

جای مرا؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*****************************************

آنقدر شعر

 چکیده زیر پوستم

که دیگر ترسم از لای خطوط پیدا نیست

خودِِِ خطوط است

ترسم.

 

 

2

 

آنقدر حرف

خزیده توی گوشتم

که دیگر سایه ام بالا تر از خودم ایستاده ،

حرف می زند

با دهان من.

 

3

  

با شتاب قلم

از دفتر زنجموره های مخدوش

 

پرنده ی سنگخورده

دودلی بالهایش را

به نگاه بی شیله نسیم

                         می بخشد

 

 

افق لاقید تر از همیشه است

و آب

روی پوست ترک خورده ی آسمان

                                      عبوس.

 

...

 

هیچ طرح تازه نیست ،

 آب

آسمان

افق

دو بال شکسته

پرسه ی نسیم

                 بر دامن زنی

                  .............

                  .............

 

می خواهد چیزی بگوید

                          - با شتاب قلم -

 

 

***************************************************

بروم یا نروم

خاک ِ روی ر ویا هام

از لرزشِِِِ لب هام بالا کشیده است تا شقیقه ها م

و هی خُُلق انگشت هام را کج می کند -

روی خط های دایره ای

 

بمانم یا نمانم

سنگ روی سنگ است سرم

در گودی دستهام

مثل خشت روی خشت که خانه ام -

در باد های بیابانی.

ِ

2

 

میان من و تو

 نگاه افقی بود از فلس های نقره ای

 

با سر انگشت

خطه لبهات کشیدم

بر صورتم افتادی

در آغوشت پاشیدم

و بعد ...

 

میان من و تو

نگاه تلاقی دو سایه شد

و یک سؤال پیر.

 

 

3

 

تلاقی نقطه هام

خواهش رقص است

بر عمود خط

 

 

با من بیا

در نقطه های آزاد تلقی

در من بپیچ

 

4

 

پرسه زخم است

در خوف بالهایت

ملال

آهوی

چشم

 

 

 

از دفتر کهنه ای  که هرگز چاپ نشد.  نامش قرار بود و ما به رنگ مهتاب حرف می زنیم باشد.

 

 

 

 

1

در یک الف  -

که قد آدمی بود

راست شدیم

در خلال ِ واژه هامان.
 

واژه برابر واژه

انسان نشدیم

ما خدایان ِ کوچک روبرو

در

همین

یک

الف

که قد ِ ما بود :

قد ِ آدمی.

 

2

تا شب که شتاب بگیرم

چشمهایم از شقایق پُر است

 

دم و ُ باز دم

باز

دم

...

...

و سپس روبرو

سکوت ِ صحرا هاست

اگر نترسم

بیمارم :

 

افعی کنار ِ دره

من پیش ِ روی

سه دانه چیده در یک دهان

با من که خاطر ِ صفر را مغشوش نمی کنم

 

3

 

صلیب را سرخ می کشد روی پیراهنش -

خاکی

و بعد از آن

گم می شود میان بالهای ِ عقربه

به بوی ِ شلیک سکوت

و ساعت رسیدن ِ  مِه

در کوچه های خیس

 

شکل ِ خلا ء می شود

این سایه که می آید.

 

بیست و هشتم دسامبر دو هزارو چهارشنبه

 

 

 

 

 

 رباب محب

 

جمعه 29 آبان 1383  برابر با  19 نوامبر2004

عشرت شابق نماینده تبریز در سومین هم اندیشی  جمع بانوان گفت: اگر ده زن خیابانی اعدام شوند ، دیگر زن خیابانی  نخواهیم داشت!

 

*****

 

1
 

گاهی که ده زن

شرم دیوار ها را با نوک پستان هاشان می لیسند تا دستهاشان از لقمه نانی خالی نماند

در بلند گوهای قانونی می افتند

جایی وسط خلأ های قانونی.

با رگهاشان

کبود ِ کوتاهی ِ دستها شان که نمی گویند:

گاهی شرم از صدا رساتر است ، اگر می کشیدی

 

تو نمی کشی و می افتند

پشت پر چین ها

با ضجه های از پیش افتاده

و به رختخواب نمی کشند / کشیده می شوند

با ترسشان وقتی در صدات می افتد

و تو کوتاه می شوی لای صندلی های به تو بخشیده

روبروی دهان ِ باسمه ای ت

چشمهای ِ مردانه ات حرف می زنند ، وقتی که می گویی:

تا رختخواب های ِ همه ی ِ عشرتکده ها

یا آن گوشهَ خیابان زیر ِ مهتابی های برف گرفته

بالا بکش آتش

تا پایان ِ دختران ِ آبی ِ تمام.

...

 

 

تا پایان ِ دختران ِ آبی ِ تمام

مردان ِ نیمه تمام

پشت ِ پر چین ها از انتظار می میرند

تا تولد ِ مردان ِ ناتمام ِ دیگری

تا ده زن ِ دیگر.

.

.

.

و تو

منتظر بمان

 در صدایت

در همان دهان ِ باسمه ای ت

و چشمهای ِ مردانه ات

همان گوشه

روی همان صندلی...

 

******

 

2

 

و زن

دستش تا مهار ِ ترس -  نان می کشد در رخنه های ِ کوچه های ِ تنهاییش

تا نوک ِ پستان هاش

خالی ِ دستها ش.

 

 

 

نوامبر دوهزارو چهار

 

 

1

یک پاسخ است و یک نگاه

افقی دارد نازکتر از باد

بُعدش ورم کرده

لای ِ ران های زخمخورده َ تاریخ

 

و مشت نمونه َ خروار نشد

خود خروار شد

آشویتس.

 

 

2

در گِل شنا کن

آب ها را همین گِل ها گشته اند

 

مجازی نباش

داد بزن

سر بکوب

نقب بزن

پا بکوب

 

 اصلا یک قصه بنویس! بلند هم بنویس

وقتی که می نویسی

گوش هایت را ببُر

یک جفت گوش مفت برای ِ تا تو

و قتی خودت باشی

بیهوده است

 

 

از دفتر چاپ نشده پاورقی

رباب محب

مارس دوهزارو پنج

 

رباب محب

                            

 

 

 

دره دره است

با فاصله های کلیشه ای نمی شود خندید

شعر اگر استخوان دارد بی استخوان است شاعر

کنار نارنجی ِ ترنج هاش زرد است رنج هاش.

 

 

 

***

 

 

( کنار ِ نارنج هاش قد نمی کشند ژانر های ادبی  

مثل خطابه عمل می کنند)  

 

***

 

 

برای دوباره بودن

کرکره ها را پائین کشیده ای؟

بالا بکش

حرف را بر قانون

لبخند را بر قانون

داد را بر قانون

...

...

...

 

 

 

پشت پرده های کشیده

کجا نشسته ای با سکوت ِ صفحه هات و ُ

اشکهای بی قانون.

 

رباب محب

استکهلم

هشتم اکتبر دوهزار و پنج

 

 

 

 

 

 

آبستره َ چهارم                                                                                                                              

 

جملات معترضه در متن سخن نمی گویند                                                                                                   

می پاشند درنگاهت                                                                                                                  

پلک با تو ورق می زند                                                                                                            

نمی خواند                                                                                                        

 

 

آبستره َ پنجم                                                                                                                                      

                                                                                                                                        

  سالها پوست نینداخته اند که تو بنشینی  و ُ بگویی :

گَرد ِ  راه بردارم و ُ بنشینم                                                                                                                        

                                                                                                                

سالها -                                                                                                                                           

 برای شمردن معکوس                                                                                                                       

پاشنه های در شکسته اند  :                                                                          

                                                                                                                          

    حضور باریک استخوان هات                    

خاشاکی ست در گرد باد ِ کاغذ ها ت                                                                                               

                               

***

 

 

آبستره َ ششم                                                                                                                               

    

نفس می زنی دوستت دارم در شب که گم می شوی
   پای در باد می کشم ، تا پاره نشود بند ِ دلت از گاهی
 نرقتن و ُ هی دوید نم تا هی ماندن وُ هی راه نرفتنت                                                                                             

 

به آب وُ آتش فکر نکن پای در ابر کشیده ای -
که سیاه شده ای از من و ُ به زیر ِ باران نرفتنم وَ 
قد کشیده حیرت ِ تو تا لاک ِ تو که نیمقدم بر می گردی                                                                                      

وَ از تماشای ِ الگو ها و ُ کلیشه ها بنفش می شود                                                                                          

                                                        پیشانیت                                   

 تا تعبیر می کنم رنگ خالی ِ صدف                                                                                                           

        دیگر نگاه نمی کنم                                                                                                               

        دیگر نفس نمی کشی.                                                                                                            

***

 

آبستره هفتم                                                                                                                        

 

دو بستر دارم وُ دلی که به خاطره خوش است و ُ کناری که
 کنار ِ من هایی که می شناسم دراز کشیده است تا سرد نشود آتش ،                                                                     

پرده از طاق ِ پنجره که می افتد ، وقتی که تکه تکه می شوم در                                                                         

کار های پراکنده ام وَ با دهان ِ سیاه مشق هایم نفس می کشم :                                                                             

        آی وقت ِ چندانی نمانده است دیگر                                                                                             

 

بزکم کنید!  سایه های کنار من                                                                                                        

تار ِ عنکبوتی انگار                                                                                                               

در حال تنیدن است.                                                                                                             

 

 

***

 

راستی آنجا که عرب نی انداخت کجاست ،  که ما رفتیم؟
شانه های لای ِ بالاپوش-  پائین کشیده  نبود؟
پتک های بر سندان نکوبید ه ؟
سوزش زخمهای ناسور چشم و دل؟

...

...

         یا وقتی که پاره می کردیم و ُ به کوچه َ علی چپ می زدیم، می شکستیم. به کوچه علی چپ می زدیم ، پائین می کشیدیم  به کوچه َ علی چپ می زدیم، می خندیدم  به کوچه َ علی چپ می زدیم، گریه می کریدم به کوچه َ علی چپ می زدیم، می مردیم به کوچه َ علی چپ می زدیم، چپ می زدیم ، چپ می زدیم چپ می زدیم............ چپ ... چپ..
چپ ؟

 

راستی آنجا که عرب نی انداخت کجاست که ما رفتیم؟
 تخم چپ چشم ما نبود؟

  

اوضاع قمر در عقربی است
 یک چشم -  برای  سکه یک پول شدن  چقدر

                                                      پلک می زند

 

استکهلم

بیست و دوم دسامبر دوهزارو پنج

 

 

 

روی ِ شبنم ِ کدام برگ بنشينم

غلغکم نده قاتل

با پاره هايم گم شده ام در کوچه های تنهائي ، تنها    نه

روبروی ِ نامها و ُ نامه ها

-  معناهائي که سنگ شده اند

 

 

دنبال ِ چه مي گردم روی صخره ها ؟

 

درخت ِ پائين ِ پای ِ من

در باد داده است

شاخه هايش ، خشک

بيايم روی ِ شبنم ِ برگي بنشينم

با پاره هايم  توی آتش دست هايم ؟

 

...

...

 

دردی که مرده مي کشد ، سنگ نمي کشد

غلغکم نده 

         قاتل

 

 

2

 

شبگردی ساک دستي اش را روی نيمکتي ، روبروی ِ پنجره ای بسته مي گذارد و ُ مي رود.

 

خيال مي کردم لای ِ فلس های توفاني ِ ابر آ لوده نمي شوم

به قدمهايم آويختم

در خوشه های باد و ُ ماه

 

سينه بندی پاره در باد مي رقصد و دو پستان لاغر زير ِ زردی ماه

پشت ِ ديوار مي لرزند.

 

گِل  در پائيز ترين ِ قدمهايش آرامش ِ ماه را به هم مي ريزد

 من باد را در چشمهايم مي ريزم و ُ

مي روم

لای ِ فلس های توفاني ِ ابر چيزی آ لوده مي شود

 

 شبگردی ساک گمکرده ،   روی ِ نيمکتي ، روبروی ِ پنجره ای باز که روبروی هيچ دريائي نيست نشسته
 و ُ انتظار ِ موج مي کشد.

 

در قدمهايم آويخته

فلس های توفاني ِ ابر

در گِل که  مي دوم

به خود نمي رسم

 

سي ام اکتبر دوهزار و شش/ بارسلون

 

 

Hamunkulus

رباب محب

 

 

پاره هاي روحش  مکث دارد مثل  مکث ِهراس صورتش در شيارهای راه وُ نرقتن. گاه در ابتدای خود. گاه در انتهای دست ها ی خود با تمام انجيل ها و قرآن های توی نگاهش ، در کودکي قيام مي کند سبز ...

 

بودائي نيست. او فقط خاکستر مرده اش را در خانه نگاه داشته است تا مثل کاکلش در باد بازيچه دستي نشود که اگر خدايگان باد نه،  خدايگان خانه ،  خدايگان کاکلش...

 

به تنهائي ِ پاره هايش  سفرنمي کند. در تنهائي ِ لب هايش نشسته ، سر به سنگ و آب مي زند. شب که مي غلتد . خواب نمي افتد در خاکستر چشم هايش .  در  دو مردمک نجيب آهوئيش- به دنبال سکوت  آهو مي افتد در نفس زخمهايش ...

 

 با شتاب ِ پيله هايش انزاوای ِ پاهايش بي وقت نيامده اند

  انگار.

 

اوت دوهزارو شش

 

1

 

طنابي برای آو.يختن ،

 برای يکي شدن با درخت

مورچه های توی شلوارت قد سرو را بلند کرده

تمام روز به خود مي آويزی

تا شعر از قامت تو قد بکشد ؟

خواب هايت را پاره کرده ای ، دختر

زرد نپاشيده پائيز ،

زنبور های توی مردمکهات زرد ريخته ،

نوک انگشتهات

 

خوابي برای ديدن

دنيای کوچکي برای خواب هات

 بيار

اين زرد

گوشواره ی ِ گوشت نمي شود ،

بي زنبور

 

 

2

 

 

سوسک ها ا دای خود را در نمي آورند.

 

نفس مي کشند.  عشق مي ورزند . بچه مي زايند.  قصه نمي خوانند. قصه نمي گويند. در کافه نمي نشينند. عرق نمي خورند. عرق نمي کنند. گپ نمي زنند.  دروغ نمي گويند. شعار نمي گويند. بادمجان برای دور قاب ها نمي کارند. 

توی قاب ها نمي نشيند.  زندان نمي شوند. اعدام نمي شوند.

 زير پا مي روند.

 

 

سوسک ها ی زير پای ِ ما ...

 

چهارم سپتامبر دوهزاروشش/ استکهلم

 

زير سقف ِ روزها
 

رباب محب

 

تاريخ ِ شب   گذشته است

شب ِ گذشته تاريخ ِ شب ِ گذشته است

تاريخ ِ شب گذشته  سنگيني ِ سايه هاست که آسان مي آيند

زير پوستم مي نشيند

با من  نفس مي کشند که

 من خودم را پيش خودم جا گذاشته باشم ، مثل شب پره اي که

بالش را زير ِ نرمه هاي ِ نور

...

 

دلتنگي که سمج مي شود

باد توي ِ چشمهام مي افتد

براي ماندن زير سقف ِ روزها

سر به ديوار نمي کوبم

که پنجاه و چند پله بالا آمده ام

با افعي ِ در خودم که خودم را مي خورد

...

 

راستي حرف هام را پشت ِ کدام نگاه گم کرده ام

نگاهم پشت کدام حرف را شيار زده است

شيارها تاريخ کدام گريز را رقم زده اند که دلتنگي براي ِ بي تاب شدن ،

پشت حرف هاي من سمج شده است حالا که من شکل تو شده ام ،

 شکل ِ

 سنگيني ِ سايه هاي ِ تو

...

...

 

تاريخ ِ شب   گذشته است

شب ِ گذشته تاريخ ِ شب ِ گذشته است

 تاريخ ِ شب گذشته سنگيني ِ سايه هاست که آسان مي آيند

زير پوستت مي نشيند

با تو نفس مي کشند که

تو خودت را پيش خودت جا گذاشته باشي ، مثل شب پره اي که

بالش را زير ِ نرمه هاي ِ نور

...

 

دلتنگي که سمج مي شود

باد توي ِ چشمهات مي افتد

براي ماندن زير سقف ِ روزها

سر به ديوار نمي کوبي

که پنجاه و چند پله بالا آمده اي

با افعي ِ در خودت که خودت را مي خورد

...

 

راستي حرف هات را پشت ِ کدام نگاه گم کرده اي

نگاهت پشت کدام حرف را شيار زده است

شيارها تاريخ کدام گريز را رقم زده اند که دلتنگي براي ِ بي تاب شدن ،

پشت حرف هاي تو سمج شده است حالا که تو شکل من شده اي

شکل ِ

سنگيني ِ سايه هاي من

...

...

 

زير سقف ِ روزها

بي هم مي مانيم

با پنجاه و چند پله ي ِ باقي

و چشمهاي خالي افعي

 

استکهلم

آوريل دوهزار وشش

 

 

 

بازار کابل ،  پرسه َ دهان

و عکس زن :

 دهان ِ من ، رباب محب

 

 

هميشه بي صدا لاي جمله ها مي پرد

 

گاهي پرسه َ آفيشي ست در خيابانهاي ِ کابل عکس ِ زني ست

آواز مي خواند

گاهي دورترين سوراخ ِ پشت ِ هر ديوار است

نفس که تند مي زند

در دقيقه مرگ است که مي ميرد

 

 

نفس هاي  ِ  تند ِ مرگ است

بي صدا لاي جمله ها که مي پرد

 در دقيقه مي ميرد

 

 

از نفس ِ آفيش ِ آواز خوان ِ بازار کابل آتش گرفته اند

براي چشمهاي ِ زير برقع

چسب ِ زخمي بيار

 

 

دهان ِ شرقي ِ زير ِ برقع در دقيقه چند بار مي ميرد ؟

کنار ِ پرسه َ آفيش و ُ آواز ِ عکس ِ زن

دهان ِ من

 

 

زير ِ برقع دهان مي بَري ؟
 

- دهان نمي برم. مي برم نگاه :

براي ِ چيدن چشمهايم  گاهي

به بازار ِ کابل بيا ،  ببر

دهان ِ من ،  پُرنگاه

 

 

بوي  ِ دهان ِ اسکلت

بوي  ِ دهان ِ من

بوي  ِ دهان ِ خاکي برقع

بوي  ِ برقع ِ دهان

...

...

بوي  ِشرقي ِ  دهان ِ اسکلت ِ شاعري

که از مرده اش رنگ مي بارد

از زنده ها که فقط سکوت

وقتي طعم ِ سکوت مي شود  صدا

و بادام ِ تلخ ِ دهان چشمهاي زني است

که عزاش ، حماسه است

...

...

 

عزاش ، بوي  ِ دهان ِ من

عزاش ،  بوي  ِ دهان ِ خاکي اسکلت

عزاش ، بوي  ِ دهان ِ خاکي ِ برقع

عزاش  ، بوي  ِ برقع ِ دهان

عزاش ،  دهان من ،

به وقت ِِ دويدن ِ دهان.

 

 

 

ساعت سه بار نواخت

ميان تولد و مرگ تنها دقيقه  يک  بود

ساعت ِ دويدن ِ من  توي ِ

باغهاي بي برقع ِ

 کابل

 

 

 

توي ِ دهان ِ  بي برقع بوي  چه مي بَري ؟ مبر

دهان ِ خاکي برقع  کنار ِ

 پرسه َ دهان

 

استهکلم ماه مه دوهزاروشش

 

______________________________________

 

/ گاهي پرسه َ آفيشي ست در خيابانهاي ِ کابل عکس ِ زني ست.../ اشاره به آفيش هاي خواننده افغاني اسميرتي ايراني که اينروزها در بازارهاي کابل به فروش مي رسد.

Smriti Irani

 

 

مونولوگ

رباب محب

 

 

طعم آش هايش گم

 گيس هايش پيدا

گيس هايش خود ِ خانه.

 

 به خانه که برمي گشت نسل  ِ گم پيدا  بود

 زير بال هايش انزوای کتاب وُ ترس های من.

در چنته ی ميز و دفترم  اما حرفي نبود،

من بودم و ُ شاخه های ِ اوبي دغدغه

 آويخته

روی عرشه های ِ من:

 

"  تو را به دست هايت مي سپارم،

 و دست هايت را به تو.

 گيس هايت را اما

نچين!"

 

 

 اين گفت و رفت.

ابله ترين ستاره در ِ خانه زد،

 انگار بي آسمان افتاد بالای سرم و

رنگ گيس های مادرم نداشت.

سفيدی  ِ کاغذی  داشت

برای بادبادک های ِ فراتر از کودکي هام 

بر باد رفته 

 

 

: "  جايت را با درخت عوض کن ،

 سبز مي شوی !"

 

 

رها کردم

 جانب ِ خود.

 رنگ سرب زد در مس ِ زمين

 و شب ِ کوير

 ديگر برابر با شب دريا نبود.

 پهلو ی من بود،

به روزهايش که مي  زدم، مي گفت:

 

 " اين قطار که رفت

 با چند مرده رفت

که روز ِ دريا  ديگر

  برابر با روز ِ

کويرنيست؟ "

 

 

 

 روزی نبود.

زني بود که جمعه را آواز مي کرد-

 درد های در گلوش:

 

 

 

                                "  ما به مرگ خود  نيز  عادت مي کنيم!

 گيس هايت را نچين،

 دختر ِ آوازهای جمعه!"

...

 

جمعه را آواز کردم

آواز را رنگ ِ مرگ  -

رنگ ِ  گيس های بلند ِ

 زير گيس های  سکوت

اما ،

 سبيل های تماشائي به درازای ِ گيس های مادرم

از پوزخند لبريزم مي کنند،

حالا

 

 حالا بيا-

 قيچي!

مجلس  ِ ترحيمي برای  گيس هايم بيار!

 

پراگ/ پائيز دوهزار وشش

  R از دفترچاپ نشده ی مونولوگ های