آبستره َ چهارم                                                                                                                              

جملات معترضه در متن سخن نمی گویند –                                                                                                  

می پاشند درنگاهت                                                                                                                  

پلک با تو ورق می زند                                                                                                            

– نمی خواند                                                                                                        

آبستره َ پنجم                                                                                                                                      

  سالها پوست نینداخته اند که تو بنشینی  و ُ بگویی :

گَرد ِ  راه بردارم و ُ بنشینم                                                                                                                        

سالها -                                                                                                                                           

 برای شمردن معکوس                                                                                                                       

پاشنه های در شکسته اند  :                                                                          

    حضور باریک استخوان هات                    

خاشاکی ست در گرد باد ِ کاغذ ها ت                                                                                               

***

آبستره َ ششم                                                                                                                               

نفس می زنی « دوستت دارم» در شب که گم می شوی
   پای در باد می کشم ، تا پاره نشود بند ِ دلت از گاهی –
 نرقتن و ُ هی دوید نم تا هی ماندن وُ هی راه نرفتنت                                                                                             

به آب وُ آتش فکر نکن – پای در ابر کشیده ای -
که سیاه شده ای از من و ُ به زیر ِ باران نرفتنم وَ 
قد کشیده حیرت ِ تو تا لاک ِ تو که نیمقدم بر می گردی                                                                                      

وَ از تماشای ِ الگو ها و ُ کلیشه ها بنفش می شود –                                                                                         

                                                        پیشانیت                                   

 تا تعبیر می کنم رنگ خالی ِ صدف –                                                                                                          

        دیگر نگاه نمی کنم                                                                                                               

        دیگر نفس نمی کشی.                                                                                                            

***

آبستره هفتم                                                                                                                        

دو بستر دارم وُ دلی که به خاطره خوش است و ُ کناری که
 کنار ِ من هایی که می شناسم دراز کشیده است تا سرد نشود آتش ،                                                                     

پرده از طاق ِ پنجره که می افتد ، وقتی که تکه تکه می شوم در                                                                         

کار های پراکنده ام وَ با دهان ِ سیاه مشق هایم نفس می کشم :                                                                             

        آی وقت ِ چندانی نمانده است دیگر                                                                                             

بزکم کنید!  سایه های کنار من                                                                                                        

تار ِ عنکبوتی – انگار –                                                                                                              

در حال تنیدن است.                                                                                                             

***