زلما بلوچ   شاعر                                                                         به روح جاري فروغ   ابداع عجيبي در سر دارم ! با چند وا‍‍ژه ي به ظاهر كهنه مي خواهم رسم الخط شاعران فقير جهان را به رغم حضورشان در ناكجاي زندگي بر هم زنم    يادم هست اولين رژه ي كلمات را ، كه پيشاپيش افكارم به پاس بلوغ درخت و چشمه جشن گرفتم برق تلاقي پيري و اميد مثل پيش در آمدحتي كوچكترين اتفاق بر نانوشته ي كتاب كودكي ميخكوبم كرد   حالا هر چه بيشتر به نبود دختر درياهاي دور مي انديشم كمتر به پيش بيني ساده ي پدربزرگ مي رسم كه مي گفت: تو شاعر خواهي شد شاعري از جنس رودخانه هاي بي نشان...         دختر برگ ها   وقتي به اولين چراغ آسمان مي رسم با سپيد ترين شعر جهان به پيراهن نارنجي ات سلام  مي گويم و تو با دست هاي كوچكِ  شبنم و صبح به برهوت شرقي ام بذر نان و خيال دريا شدن مي پاشي ...   الهه ي برگ هاي آرميده بر آب تو در قداستِ نگاهِ ماه و بركه زاده شدي پس دمدماي هر غروب كه رسيدي تمام افق هاي باز را نفس بكش... آن گاه سلامم را به آخرين بوتيمارِ تشنه ي دريا برسان شايد از پژواكِ غريب ترانه اش بار ديگر ستاره اي در صبح زاده شود...     كال ترين آرزوي زمين   روز كه مي نشيند هنوز كنار همان درختي كه نامش را دستهاي تو مي دانند و گيسوان من مي نشينم و براي كال ترين آرزوي زمين رويا مي بافم   شب كه بلند مي شود و                                ماه كه قدم مي زند كنار پنجره مي آيم تا نامه ي تازه ام را ستاره بنويسد   بگذار بگويم: تو رفتي و گلهاي پيراهنم كوچيدند تو كوچيدي و بادها رفتند...   ...