مونولوگ

رباب محب

طعم آش هايش گم

 گيس هايش پيدا

گيس هايش خود ِ خانه.

 به خانه که برمي گشت نسل  ِ گم پيدا  بود

 زير بال هايش انزوای کتاب وُ ترس های من.

در چنته ی ميز و دفترم  اما حرفي نبود،

من بودم و ُ شاخه های ِ اوبي دغدغه

 آويخته

روی عرشه های ِ من:

"  تو را به دست هايت مي سپارم،

 و دست هايت را به تو.

 گيس هايت را اما

نچين!"

 اين گفت و رفت.

ابله ترين ستاره در ِ خانه زد،

 انگار بي آسمان افتاد بالای سرم و

رنگ گيس های مادرم نداشت.

سفيدی  ِ کاغذی  داشت

برای بادبادک های ِ فراتر از کودکي هام 

بر باد رفته 

: "  جايت را با درخت عوض کن ،

 سبز مي شوی !"

رها کردم

 جانب ِ خود.

 رنگ سرب زد در مس ِ زمين

 و شب ِ کوير –

 ديگر برابر با شب دريا نبود.

 پهلو ی من بود،

به روزهايش که مي  زدم، مي گفت:

 " اين قطار که رفت

 با چند مرده رفت

که روز ِ دريا  ديگر

  برابر با روز ِ

کويرنيست؟ "

 روزی نبود.

زني بود که جمعه را آواز مي کرد-

 درد های در گلوش:

                                "  ما به مرگ خود  نيز  عادت مي کنيم!

 گيس هايت را نچين،

 دختر ِ آوازهای جمعه!"

...

جمعه را آواز کردم

آواز را رنگ ِ مرگ  -

رنگ ِ  گيس های بلند ِ

 زير گيس های  سکوت

اما ،

 سبيل های تماشائي به درازای ِ گيس های مادرم

از پوزخند لبريزم مي کنند،

حالا

 حالا بيا-

 قيچي!

مجلس  ِ ترحيمي برای  گيس هايم بيار!

پراگ/ پائيز دوهزار وشش

 » R از دفترچاپ نشده ی « مونولوگ های