صُبحی سلیمی – بانه

 

 

             *  هستی ات نه ! هستی ام را در قلبم ببین *

 

من شهید بیست و نیم ساله ی آرزوهایم هستم ؛

               و معشوقم در خاک گورم ، گل سرخ می کارد .

                                 ***

بابا پول داد  .

مادر نان پخت .  مادر بچه زایید .  مادر شیر داد .

 " مادر در باران " به بیرون پرتاب شد .

باران بند آمد .

-        : " بابا ! مامان چرا نیومد ؟ "

 

                            ***

 

پارچه ای به دروازه ی بیمارستان شهر زده اند :

" شیر دادن به نوزاد از طریق سینه ی مادر ، از سرطان پستان جلوگیری می کند "

 

و من هنوز مانده ام که بابا چرا پستان ندارد ،

                         وقتی که مادر در باران رفت پستانک بخرد .

 

***                          

هستی نفسهایم را ، و غروب قلبم را  ، قسمت می کنم :

یک : مال تو

نود و نه : مال من

سهم تو کم بود ... قهر کردی ...

و من در کوچه های دلتنگی خیس دلدادگی ام ،

ناله های طفل دو ساله ای را می مانم ، که شیر مادر را حرامش میکنند .

 

                 ***          

من در سکوت اشکهای یک زن ،

به یاد آرامش شبهایت آمدم .

                           و در تنهایی غرق شدم .

من آمدم تا تو ... و تو رفتی تا ناکجا آباد قلبم .

کجاست ؟           تورا می گویم .

تا به نوازش شبهایت .... ( من که آمده ام ...)

                 ***        

پیراهنم بر پوستم سنگینی میکند .

                   لخت میشوم . آزاد و رها ....

( مثل همان وقت که از سلول انفرادی رحم مادرم به جهان پرتاب شدم )

و روسری ام ... می دانم خفه ام می کند .

و آنوقت تو در فاتحه خوانی من و قلبم اشک می ریزی .

و به وسعت کاینات ، جنازه ام را به تنهایی تشییع می کنی .

و من پیراهنم را ، در پنج قاره ی جهان ، به حراج می گذارم ....

                           ***

تا یادم نرفته ،

بر چسبی به سینه ام بزن . با ماژیک قرمز بنویس :

" دور از دسترس اطفال + نا محرم نگهداری شود . "