سپیده جدیری

 

 

«در کوره های آبی»

 

بخار می کنم     در کوره های آبی     از صدایم

                                                     چکّه

                                                     چکّه.
 

جامد نمی شوم دیگر

ترشّحاتم     وسوسه نمی شوند

تو در من چروک تر می خوری

و عشق

چشم هایم را می مکد

سوراخ هایم را می درد

مَردهایم را می چرکانَد

                       چکّه

                       چکّه.

 

جامد نمی شوم دیگر

جامد صداست که بخارم می کند

در کوره های آبی

                 چکّه

                 چکّه.

 

 

«آتشکده»

 

پیرهنم جرقّهْ جرقّه روی لب

                           و آتشکده روی من

                                         خاموش می شود.

 

 

روی من که می رسی

برقْ برق می چکم     از عرق هایت.

چشمْ چشم می خوری     زنده هایم را

کاشْ کاش می روی

سنگْ سنگ می شوی

رعدْ رعد می دَمی

      آآآآآی! مَردْ درد دارم

                       در عرق هایت.

 

 

روی من که می رسی

آتشکده می زند

و پیرهنم     خاموش می شود.