مونولوگ

رباب محب

 

 

طعم آش هايش گم

 گيس هايش پيدا

گيس هايش خود ِ خانه.

 

 به خانه که برمي گشت نسل  ِ گم پيدا  بود

 زير بال هايش انزوای کتاب وُ ترس های من.

در چنته ی ميز و دفترم  اما حرفي نبود،

من بودم و ُ شاخه های ِ اوبي دغدغه

 آويخته

روی عرشه های ِ من:

 

"  تو را به دست هايت مي سپارم،

 و دست هايت را به تو.

 گيس هايت را اما

نچين!"

 

 

 اين گفت و رفت.

ابله ترين ستاره در ِ خانه زد،

 انگار بي آسمان افتاد بالای سرم و

رنگ گيس های مادرم نداشت.

سفيدی  ِ کاغذی  داشت

برای بادبادک های ِ فراتر از کودکي هام 

بر باد رفته 

 

 

: "  جايت را با درخت عوض کن ،

 سبز مي شوی !"

 

 

رها کردم

 جانب ِ خود.

 رنگ سرب زد در مس ِ زمين

 و شب ِ کوير

 ديگر برابر با شب دريا نبود.

 پهلو ی من بود،

به روزهايش که مي  زدم، مي گفت:

 

 " اين قطار که رفت

 با چند مرده رفت

که روز ِ دريا  ديگر

  برابر با روز ِ

کويرنيست؟ "

 

 

 

 روزی نبود.

زني بود که جمعه را آواز مي کرد-

 درد های در گلوش:

 

 

 

                                "  ما به مرگ خود  نيز  عادت مي کنيم!

 گيس هايت را نچين،

 دختر ِ آوازهای جمعه!"

...

 

جمعه را آواز کردم

آواز را رنگ ِ مرگ  -

رنگ ِ  گيس های بلند ِ

 زير گيس های  سکوت

اما ،

 سبيل های تماشائي به درازای ِ گيس های مادرم

از پوزخند لبريزم مي کنند،

حالا

 

 حالا بيا-

 قيچي!

مجلس  ِ ترحيمي برای  گيس هايم بيار!

 

پراگ/ پائيز دوهزار وشش

  R از دفترچاپ نشده ی مونولوگ های

 

 

 

 

جسم. ماده. شيئ. ذات. اصل. فحوا. فواد. ماده . اصل . اصل ِ ماده. جوهر. جوهری که وقت ريختن ِ دندان چکامه نداشت. چِک چِک چکه چکه عضو را گم کرد. تک تکه ، تکه تکه  دو چشم برای نديدن ، تک تکه ، تکه تکه دو گوش برای نشنيدن  نساخت،

 ساخت خستگي. خستگي را ساخت که من توی ِ دستهايم نشسته  خسته،خستگي نشسته توی ِ دو دست که هم منند و ُ هم ذات ِ همزاد ِ منند لای لاشه -  گوش و ُچشم مي کارند، زير ِ پوست - تيغ ازدورترين  ِ تيغ زاران وزار مي زند اين پازل، لای ِ قطعه های گم  با  پُرترين تاژک  ِ مکنده ی زالو.  بر پيشاني ام نشسته -  با جوهرِ دوتيغک از دهليزهای شقيقه بي بهانه مي گذرد، تا باغهای  ِنمي دانم کجا ...

................... اگر بدانم که من   ذات ِ زالو و جوهر ِ تيغم!

.......................................

 

اما من فقط علفم. عشق بادی است در پيچ موقرخاک ، وقتي مرا مي چيند | آوريل  رنگ آشفتگي هايم را مي گيرد | رنگ  خاکستر ِ موهای مادرم را |  در سالهای بعد از جواني:

ايستادن سکوت ِ پاها نبود،ادامه ی ِآواز بود در دهان ِاسبهاو بادگيرها. ما که رفتيم ، رفتيم وآواز را شکستيم در" ياد های ماندني" .  تو با هميشگي هات بمان و تکرار را دوباره تکرار کن.

وقتي علف ها يت را مي چيني - تو فقط داسي. ..........

...............................

 

- من فقط علفم.عشق بادی است در پيچ ِ ساکت من. وقتي مرا مي چيند شرقي ترينشان مي مانم در گريز ِ چشم هايم ومن- اما گريز ِعلفم در خواب های تکراری. زير طاق های شرقي  نشسته  با دستهايم   و" ياد های ماندني".   شرقي ترينشان که مي وزد، مي وزد خاکهای ناگريزدر چشمهايم. روی پاهايم اما همينطور باد نمي وزد. گريز  پاهای مراندارد. اگر داشت مي ماند، مثل ِ چشم هايم وقتي از تماشا دقت مي سازند و من کمي دورتر مي ايستم و سرت را از توی من ، منم را از توی حلقومي که رنگش را مهتاب برده  با طناب های  ِ تو، برمي دارم و ُ در لکه های او مي رقصم(که يعني اين اگر خود ِ لکه پس آن خود ِ  نور کجا ست زير پوست ِ لکه های من ؟) .

 گريز - اما که چشم های من روی ِ پاهايم وقتي از فرار، سکون مي سازند و من کمي نزديکتر به خودم مي ايستم وُ مي پيچم در قوس ِ کمرم ،که انگار قويي زير بالش گرفته ودورتر بال مي زند سياهي  ِ پرکلاغ  در انحنای گردنش،

 سفيد تراز سفيدی گردنش موج مي زنم( که يعني اين اگر خود ِ نور، پس آن خود ِ لکه کجا ست توی رگ ِ نرمه ها ی ِ  نورهای من؟) ...........................

............................................

 

بر پيشاني ام نشسته  با جوهرِ دوتيغک از دهليزهای شقيقه بي بهانه مي گذرد، تا باغهای  ِنمي دانم کجا ...

................... اگر بدانم که من  ذات ِ زالو و جوهر ِ تيغم!

.......................................

 

نه ! من فقط ذات ِ فراموشي ام. وقت ريختن ِ دندان ، تنم هم  ماده هم شيئ مي شود.  سرم هم آب هم سنگ مي شود

 و دلم برای هيچ بادی تنگ نمي شود               

 

استکهلم يازدهم مارس دوهزار وشش

 

پرنده

 

 

تماس های برهنه

در قاب های شيشه ای

روی ايوان  پرنده

عاشق پرهای کنده اش شده

...
 

چند قطره ̊        نارِنج

چند افق ̊          باد

دو پارو ̊         بي دريا

آرام.  روی قطره های شب زده نشسته ايم

هي دنبال ِ نگاه هم مي گرديم

وقتي لبم توی لب هات

وقتي لبت توی لب هام

چشم داريم برای خاکستر ِ آتشي که گل ندارد،

بعد از اين لحظه.

 

روی قطره های هم نشسته ايم.

روی گورمان قرني نوشته :

محکوم

نگاهت چرا خالي ست ؟

تو که از نوک ِ پستان هام

تلخي ِ طنز ِ سالهام مکيده ای

با آخرين سطر که مي روی ، بگو :

چند خلاصه ̊    دُهل بوديم

چند کاغذ ̊     سقف.

برای ِ رفتن ِ روی گورهم

دو قلم ̊  شکسته    پا داشتيم

روی ايوان

پرنده ای

             بي پر.

 

 استکهلم ژانويه دهزار و هفت