شعری از سهیل پاشازاده

 

ایستاده ام اینجا 

  در مربعی که آسیب دیده است به درد ِ هندسی ی/

                      یک متر / یک آپارتمان / یک برج

     و چند متر  ِ دنیا را / بی با تو

   به زیر بنای هوای نَفَسی که نَفْس ش بالا زده است / عق

             صهیونیسم کرده ام

       اینجا

                هوای انتظار

                      در مقررات ملی بی کسی

                    پنجره های دو جداره را حبس ابد کرده است

    و اعصاب باز شو ها

                   لولا زده اند

                               تا

                             به انتظار  ِ باز دوباره

                              باز | بسته شوند / به اعتصاب ِ جیر

       که دیگر / جیر جیرک هم

                                به طبقات ِ نایاب پریده است

    حالا من مانده ام

                                 با

                                     تن ِ صدای تو

      کنسروی که صندوق ِ صوتی ی همراهم را 

                                                  شطرنجی می کند 

      و دکل هایی که سکسی می شوند 

                                          در sms های شبانه ی تو 

     به جهنم / که هم ـ راهت | راه نمی دهد و ُ   

           هم مشترکی که / در دسترس ِ هر جایی ست    

        اصلن من امشب 

                  از همین چند متر  ِ دنیا 

                                          تمام دنیا را 

                   به رمز  ِ sxxx  ماهواره ام 

                                                باز می کنم