محمود معتقد ی به : کا شفا ن عشق  /  آ زا د ی و/  خیا با ن پرچم خیا با ن و/  ا زمرد م  به هزار قنا ری عا شق !      با زما ند ه  ا ز دریچه سرخی   میا ن سا ل ها ی تو و/  به هزا ر تیغه با را ن نگا ه کن شب صلیب مرگ ا ت/   چگونه د ونیم می شود پرچم خیا با ن و/   ا ز مرد م  به هزا ر قنا ری عا شق ! خون بر زا نو ا ن  د  رخت و/ د ستی  که ا ز تو برید ه می شود  د لم را به کجا می برید ؟ پرند ه هم ا ز پا ر ه ها ی تو / می نوشد ا ین هرا س شبانه /  هرگز به جا یی نمی رسد  نقبی ا ز گلوی برید ه /  مگر  چه قصه ا ی دا رید! مرد م /  مردم ا ند و / هنوز      پروا زسپید ه را د وست می د ا رند  مرد م/ مردم ا ند و/   را ی خود / ا ز ما ه زلال  می شنوند پلکی به شیوه  اقیا نوس و /  جزیره ا ی که ا ز تو مد ام /  چید ه می شود گفتم : پرچم خیا با ن و / ا ز مر د م  به  هزا ر قنا ری عا شق  !  مگر مرا به استخوا ن ها ی تو شلیک می کنند هزا ره تا بستا ن و / نا می  ا زسلا له  خو نم ا ین مرد گا ن به آ زا د ی و /  لحن عشق  ا ز  برق چکمه ها ی تو /  چه می طلبند بیدا رشو/ ا زجنس  وطن ها ی هویت این  سا عت قد یمی /   با خا کستر و /  با د می آید  شتا ب کن   شلاق گزمگا ن و / آ شو ب خیا لت خرداد 88