محمود معتقدی

   آنکه به روز ها ی خود ایستا د ه  :  

گفتم / آ بی / شا ید همین گلوی تو بود

پرچم که می زنی 

جها ن

د لیل آ بی ها ی تو می شود

خا طره ای سرخ که

تو د ر تو فا نش

لم می د هی

پا می نهی و

به یا د کبوترا نی تشنه ا ز با د

پا می نهی و 

ا ز همه روزها یت

کمی هم

به روایت سرفه می رسی

گفتم آ بی

شا ید همین گلوی تو بود

این  پا ییزهزا ر سا له

چقد ر

سر د ر هوایی خسته

عا شقی ا ت را

د وبا ره سر می کشد

با ز ود م

این همه د م

اکسیژنی که ا زچشمه ها ی تو

هلا ک می شود

عشق به توانی بزرگ و

بزرگ تر

این تکه پا ره ها ی پا ییز

هنوز

شنبه ها ی برگ را

با

نه

د رخیا ل تو

شما ره می کند

چقد ر

ما د رهمیشه تنها ییم

سفر به گیسوا ن تو

هرگز چنین نبود

نگا ه کن

 د رخت ها ی آ شنا

ا ز نفس ها ی  تو

چگونه سپید  وسپید تر می شوند

طنز

طنزی به  دقیقه ا ی چنین

انگا ر

کسی ا ز میا ن تصویر ها ی تو

د زد ید ه می شود

بوی خا ک

خا کی که  شبیه گورها ی تو

شعله می کشد

زنی هنوز

 ا ز شما یل سرخ تو

پر و

خا لی می شود و

لب می زند

که

چیزی مرا ازاستخو ان ها ی تو

د ور می کند

عبور می د هد

ا ز پروا ز د لم

شا ید

مثل ند ید ه ها یی گم می شود

با ید برویم

هیچ کس

 ا ز بند ر گیسوا ن  تو

با تو شروع نمی شود

 مثل بغضی گلو گیر

آوا ز مرا به کوچه ها ی تو

می رسا ند

مشتی وا ژ ه ها و

همین خیا ل

دا رد

د وبا ره شلیک می شود

آ بی بنوش و

د رحیاط آ ینه

بنشین

گفتم

پرچم که می زنی

جها ن

د لیل  آبی ها ی تو می شود

پا ییز 86