|
|
|
|
پیچیده در لایه های تنهایی بافته از شب های شمال و صبرهای طولانی
چون اسبی در آیینه تمام شب می دویدم و روز در قاب ها پنهان نقش ها را گم می کرد تا در خطوطی پیدا شوم که مرا زلال کند
مرا در این آبها بشویید مرا لای این کرباسها بپیچید و تا ابد برایم شعر بخوانید
صدایم کنید تا میان ترانه ها طنین شوم تا از خواب بیهوده ی شما عبور کنم.
|
|
