هژبر میرتیموری

  زمستان نگاه

شلاق می زنی هر روز

عبور مرا درگذرگاه سرد ِ

              چشمهایت

من به سوسنی می نگرم که

 در زمستان نگاهت

                     می خندد .

کوچه

در حجم خاکستری کوچه

عبور بی هدف

بادی سرگردان

و پنجره هایی

که بی خودی بازند

می گذرند

سنگین

سنگین

آدمهایی که سوژه دلتنگی اند.

باد می گذرد

آدمها هم

پنجره ها هم چنان بازند.

 زمان

این همه زمان

برای آنکه چیزی نگویم

کافی نیست

بی تابی چشم ها را

چه کنم.

 دسامبر2007

دن هاخ