شهر هرات ، (( مزار شريف )) شد

گل بر زمين فتاد

عشق ، به خاك شد
آن آذرخش ،
تندر – كه مي تنيد – به باغ مهر
آتشفشاني كه آذرش ،
روشنگر هزار شهر خموش بود
... بيناي روزگار ،
وان قلهء عقل – احساس – عاطفه
آري در اين كوير – به باد – بباد شد !

يادش بياد باد – ناديا
شهرش به داد !!!
روزي دگر – غزال ِ تند پاي غزل
بر كوه سرزمين اش – تيز پا...

                                          آه ! يادش بياد باد – ناديا !

                                               20 – 8 - 1384