جایی شایسته برای گل  برگردان: سیما مقدم   لیندیتا آلیو [از مقدونیه.   می‏خواهم زن باشم چنین گفت گل   آن‏گاه ریشه‏ هام موج می‏زنند چون گیسوان زیبا ساقه‏ ام راست می‏ایستد چون دختری گلبرگ‏ هام می‏لرزند چون پوست ِ نرم ِ ابریشمین   شاعران مگر همیشه نگفته‏ اند زنان چون گل ‏اند   چنین گفت گل آرزوی گلدانی دارم شایسته‏ ی من       شعری از فاطمه قندیل   فاطمه قندیل  (1958) متولد قاهره، مصر. شاعر است و ناشر گاهنامه‏ ی ادبی به زبان عربی.   کلیدهای که قفل در باز می‏کنند کلیدهایی هستند برای قفلی که آنان می‏زنند و کلیدهایی که در زنجیرها گم می‏شوند هیچ نیستند جز جرینگ ِ جرینگ ِ غم‏انگیز. اما کلیدی که در جیب ِ من می‏میرد به یادم می‏آورد زمان آن رسیده که زنی عاقل باشم که در خانه‏ای می‏زید بی قفل، بی در.       لمس   اُکتاویو پاز   دستان ِ من می‏گشایند پرده‏ های هستی ِ تو را، می‏ پوشانندت با برهنگی‏ت، تن ِ تن ِ تو را کشف می‏کنند. دستان ِ من تن ِ دیگری برای تن ِ تو کشف می‏کنند.      آمارگیر به معشوقه‏ اش پیتر گلدزورثی (1951) پزشک و شاعر و نویسنده ‏ی رمان‏ های پرفروش است. ‏   مردان زنان را در اتاق‏های خواب می‏کُشند، خیلی عادی با دست یا تپانچه. زنان مردان را می‏کشند، کم‏تر البته، در آشپزخانه، با کارد. تشویش مکن، می‏توان معیاری ساخت از این واقعیت ِ سخت، چیزی به قرینه. مردان غرق شده- مثلن- شناورند بر شکم، زنان بر پشت. اما زنانی که سوزانده می‏شوند، به‏تر می‏سوزند. برای همین – منطقی است- که در اردوگاه‏های مرگ زنان و کودکان را نخست می‏سوزاندند، گونه ‏ای هیزم ِ چرب برای گیراندن ِ آتش مردان را می‏ انداختند روی آن. آری، همیشه همه چیزی در این جهان منطقی دارد. و نظم و آرامش ِ واقعیت. گفتم که تعداد خودکشی از کشتار بیش‏تر است؟ آخرین ارقام قابل اعتمادند. پس – اگر می‏توانی درک کنی- آن که باید از میان برداری، تنها خود ِ تویی.     شعری از اسملی دورودنی   اسملی دورودنی  شاعری است از روسیه سفید.   محبوب ِ من با من و اشیا‏ء سخن می‏گوید. کتاب‏ های قطور می‏ خواند، با موهاش جدی حرف می‏زند، گیاهی را که برگ از دست داده دلداری می‏دهد، غر می‏زند به بشقاب‏ های کثیف در کاسه‏ ی ظرفشویی، بحث می‏کند با دری که سخت باز می‏شود، روغن‏ کاری می‏کند دوچرخه‏ ای را که نمی‏خواهد آرام بماند، پاسخ می‏ دهد به پرسش بی صدای گل‏های زعفران.   محبوب من به انبوهی از اشیاء زبان می‏بخشد تا هیچ چیزی از ناتوانی در سکوت نماند.   اما صبح‏ ها در برابر روزنامه‏ ی صبح و شب‏ها به زمان اخبار ساعت هشت وحشت می‏کنم از سکوت ِ ناگهانی‏ش وقتی درمانده به جهان می‏نگرد و از پس ِ پیروزی بر تردید به شوخی ِ گزنده آرزوی پیراهن ِ تن ِ گوینده‏ ی خبر دارد، به خشم می‏آید از تروریست ِ جانباز واژه‏ هایی می‏ یابد برای جنگ ِ ابلهانه‏ ی سکوت و جمله‏ هایی علیه دیکتاتوری که کودکی را نوازش می‏کند.   آن‏گاه نفس به راحتی می‏کشم زیرا تنها واژه‏ های او سکوت ِ بزرگ را تاب پذیر می‏کند.