معصومه ضیائی   من و تو   بازماندگان هزاره‌ی رنجیم گنجی پنهان در هفت توی خاک یادواره‌هایی از مفرغ و سفال پوشیده در خاکستر سالیان بر زخم‌هامان بوسه می‌زنیم  بر لایه‌های تودرتوی درد به مهر در یکدیگر می‌پاییم تا نم‌نم عشق زنگار و تاریکی را از جان و دل ما برگیرد   تو و آینه‌ها   خواب‌زده و مهتابی در آینه‌ها بیدار می‌شوی با خنده‌ی دریا و آواز آفتاب تن در روشنایی روز می‌شویی در آب‌های مهربان دور و به دیدار دریا می‌روی با پرندگان تابستانی نگاهت و عشق می‌شوی تا من رویاهایم را به قلب آبی‌ات بسپارم           از مجموعه‌ی آماده‌ی انتشار "هزاره‌ی دیگر"، معصومه ضیائی، روح‌اله پیریائی